Ný bloggsíða

Jæja, ég hef ekkert bloggað lengi og er ástæða þess aðallega sú að bloggsíðan bubbinn.bloggar.is virkar ekki eðlilega og ég næ ekki í neina umsjónarmenn síðunnar til að kippa því í liðinn. Ég er með aðra bloggsíðu http://bubbij.123.is/ sem ég hef ekkert notað í tvö ár, en hún átti að vera undir "annað" en tónlistarblogg. Mér hefur ekki dottið neitt "annað" í hug í tvö ár þannig að nú flyt ég tónlistarbloggið mitt þangað, en það verður sennilega aðallega plötu og tónleikarýni, en vonandi eitthvað annað líka. Ég gef mig ekkert út fyrir að hafa neitt sérstakt vit á tónlist enda hef ég það ekki, en ég hef mikla reynslu af að hlusta á tónlist og finnst gaman af að pæla í henni á ýmsan hátt. Ég reyni að vera kurteis í skrifum mínum og ber virðingu fyrir viðfangsefninu, en leyfi mér að segja það sem mér finnst hvort sem það er nú gott eða slæmt, en hef sanngirni að leiðarljósi. Plötuumsagnir hér á landi eru aðallega í mýflugumynd, allavegana þær sem birtast í dagblöðunum... flestar hverjar. Mér hættir frekar til að verða full langorður, en það þykir nú ekki gott á tímum þegar allir telja sig þurfa að vera á eilífu spani. Vonandi tekst mér að finna einhvern milliveg, en annars ræðst þetta mest af því sem ég þarf að segja.

Ég reyni að taka fyrir nýlegar plötur en einnig langar mig að taka fyrir eldri plötur... kannski gömul meistarastykki sem verið er að endurútgefa, eða bara gamlar uppáhaldsplötur. Svo kíkir maður alltaf annað slagið á tónleika og mun ég fjalla eitthvað um þær upplifanir.

Ég er búinn að henda inn á nýja bloggið 32 plötu og tónleikaumsögnum af gamla blogginu til að hafa þetta nú allt á einum stað og svo eru margar nýjar og nýlegar plötur sem ég hyggst fjalla um á næstunni á

Gaman þætti mér ef fólk kæmi með komment á færslurnar, því á bloggsíðu gefst tækifæri á að ræða málin, koma með aðra vinkla á umfjöllunarefnið... eitthvað gleymist að nefna, eða koma með athugasemdir ef við á.

Ég hef ákveðið að kalla síðuna Tónskrattinn en ekkert endilega út af upphaflegu merkingu orðsins en tónskratti er (tekið af wikipediu): tónbil sem skiptir áttundinni í tvennt. Það eru sex hálftónsbil frá grunntóni upp í tónskrattann og sex hálftónsbil aftur upp í áttundina. Í dúr og moll kerfinu hefur tónskrattinn verið útskýrður sem stækkuð ferund eða minnkuð fimmund.

Semsagt Tónskrattinn http://bubbij.123.is/

Góð tónlist kemur út úr skápnum... Plötuskápnum

Það hefur nú áður komið fram á bloggsíðu minni að útvarpsstöðvar hér á landi höfða ekkert sérstaklega mikið til mín og hafa ekki gert um árabil. Nú er svo komið að mín útvarps hlustun einskorðast nánast eingöngu við Rás 1 og þá sjaldan og lítið í einu. Aðalástæðan er ef til vill sú að ofspilun á miðlægri og flatneskjulegri svokallaðri "útvarpsvænni" tónlist höfðar lítt til minna skrítnu eyrna sem þó þola ýmislegt. Helst hef ég orðið fyrir vonbrigðum með Rás 2 því það er eina stöðin fyrir utan Rás 1 sem ég hef einhverjar taugar til. Þar er reynt að gera öllum til hæfis og á tónlistar hlaðborðinu er candyflossið, nautakjötsrétturinn og skatan hlið við hlið og "íslenskt bara af því að það er íslenskt" stefnan áberandi (vil taka fram að það er mikið til af ágætri íslenskri tónlist) og "eyrnakonfekt" kassinn sjaldan dregin fram. Rás2 á þó vissulega sína spretti og ber af öðrum tónlistarstöðvum. Ég minntist á það á facebook fyrir nokkrum mánuðum að ég vildi fá nördana og tónlistarpælarna til að koma í útvarpið (það ber þó að geta þess að þeir hafa stundum fengið að vera með) og nefndi í því sambandi menn sem ég þekkti af góðu úr útvarpi og vissi að gætu gert áhugaverða hluti á því sviði og væru ekki bundnir af playlistum eða því að spila íslenska tónlist bara af því hún er íslensk. Þeir sem ég nefndi þarna voru þeir Halldór Ingi Andrésson, Gunnlaugur Sigfússon, Sigurður Sverrisson og Finnbogi Marinósson. Kiddi Rokk og fleiri myndu sóma sér vel þarna líka. Núna nokkrum mánuðum seinna eru þrír fyrst nefndu mennirnir komnir með þátt á Rás 2 sem kallast því frumlega nafni Plötuskápurinn. Fyrsti þátturinn var sendur út síðastliðið föstudagskvöld og þá gerðist sá merkilegi atburður að ég og sá berfætti sátum saman og hlustuðum á útvarpsþátt í tvo og hálfan klukkutíma og höfðum gaman af. Það gerist nefnilega ákaflega sjaldan að ég setjist niður gagngert til að hlusta á útvarp. Þarna voru allir þrír mættir og þátturinn gaf því ekki nákvæma mynd af því sem koma skal en gaf sannarlega góð fyrirheit, en þeir verða síðan hver með sinn þátt. Ég bind miklar vonir við Plötuskápinn og kemur hann kemur eflaust til með að spanna þó nokkuð vítt svið tónlistarlega, bæði gamalt efni og nýtt. Miklar líkur eru á að við fáum að heyra tónlist sem að öllu jöfnu fær ekki að hljóma í útvarpi og menn verði ekki bundnir af því að spila "singlana" og plötulögin ("album tracks") fái ekki síður að hljóma. 19.30 - 22.00 á föstudögum er ekki álitlegur hlustunartími en tæknin bíður manni auðvitað að hlusta þegar manni sýnist á netinu þannig að það skiptir ekki öllu máli. Þakkir til Rásarinnar fyrir þetta framtak.

Lagahöfundurinn Bo... Topp 10

Hér er kominn listi yfir tíu bestu lög sem Björgvin Halldórsson hefur samið að mínu viti og er hann hávísindalega unnin. Við valið notaði ég mismæli sem ég keypti í Tónabúðinni, en á honum má sjá mismuninn á gæðum laga og gefur hann þeim stig frá einu uppí tíu. Sennilega hafa fáir átt von á að sjá slíkann lista á síðunni minni miðað við fyrri skrif um Bo blessaðann, en Bo á vissulega margt gott skilið, er frábær söngvari og hefur sjálfur samið þokkalegustu lög þó honum séu mislagðar hendur á því sviði.

01 Þig dreymir kannski engil - Djöflaeyjan
Þetta tvímælalaust flottasta lagið hans Bo og var samið fyrir kvikmyndina Djöflaeyjan. Texti Jónasar Friðriks er ekki síðri. Með fallegri lögum íslenskrar dægulagasögu.

02 Skýið - Ég syng fyrir þig
Þetta er í sama gæðaflokki og lagið að ofan við texta Villa Vill. Þó finnst mér strengjasúpan draga úr fegurðinni eins og stundum hjá Björgvin. Lullandi Hammond á bak við hefði verið frekar við hæfi.

03 Það búa ýmis öfl í þér - Eins og þú ert
Allaf verið svolítið skotinn í þessu lagi við texta Kristjáns frá Djúpalæk. Ákaflega notalegt.

04 Verðbólgan - Eitt lag enn (Brimkló)
Magnað að hafa eitt kúabjöllulag á listanum. Hér er aðeins gefið í og gjarnan hefði ég viljað að Björgvin hef leyft sér að rokka aðeins meira á ferlinum. Lagið er ekkert stórvirki kannski en skemmtilegt.

05 Ég er ennþá þessi asni sem þú kysstir þá - Líf og fjör í Fagradal
Kallinn þokkalega á heimavelli í kántrískotinni ballöðu sem alveg myndi sóma sér vel í Ameríkunni. Víðsfjarri að vera frumlegt, en var einhver að biðja um það. Vel gert.

06 Höfðinginn - Eftirlýstur
Sennilega minnst þekkta lagið á listanum, en það kom út á plötunni Eftirlýstur 2001. Snotur ballaða um veiðiskap og maður er kominn á árbakkann í huganum. Þarna er útetningin einföld, strengjum sleppt, munnharpan flott og orgel duddar í bakgrunninum.

07 Vertu ekki að plata mig
HLH gerðu út á fiftís rokkið og þóttu ekki merkilegt fyrirbæri samanber hið fræga "statement" "Ég er löggiltur hálfviti hlusta á HLH og Brimkló". Einfalt og grípandi og á ekki að vera neitt annað. Er þetta ekki lagið sem kynnti Siggu Beinteins til sögunnar (Ekki að það væri nein þörf á því).

08 Mig dreymir - Söngkeppni Rúv
Já haldið ykkur nú! Lag þetta tók þátt í undankeppni vondulagakeppninnar (Júróvision). Gjörsamlega típísk Bo hetjuballaða nánast við það að drukkna í strengjasúpunni. Gott gítarsóló hefði kannski komið laginu ofar á listann en auðvitað gerir hann þetta vel.

09 Litli kall - Líf og fjör í Fagradal
Hér er hann með Sléttuúlfunum og fortíðarþráin leynir sér ekki. Sigga Beinteins lítur aftur í heimsókn. Þetta lag súmar ef til vill upp höfundareinkenni Björgvins "einfallt og grípandi og þér finnst þú hafa heyrt það áður" það eru alls ekki slæm höfundareinkenni... ja... allavegana ekki fyrr en þú verður nappaður eins og Bo í laginu "Hinn eini sanni Jón", en þar er höggvið full nærri "True loves travels on gravel road" á köflum.

10 Riddari götunnar - Í góðu lagi (HLH)
Þetta þekkja sjálfsagt flestir og margir eflaust búnir að fá nóg af því. Þetta er gott lag en helvítis hljómborðsveggurinn skemmir það verulega og maður fær það á tilfinninguna að það hefði á að gera þetta að diskósmell.

Þannig er nú það. Það má hér nefna nokkur lög eftir Björgvin sem ekki komust inn á listann:

Í útvarpinu heyrði ég lag með Sléttuúlfum

Færeyjar með Brimkló

Þorskbæn með Brimkló

Hin eini sanni Jón

Ég bíð þín undir bláum mána með Sléttuúlfum

Núna úr Söngkeppni Rúv

Dreifbýlisbúgí með Brimkló svo eitthvað sé nefnt.

Ef ég svo nefni það slappasta sem ratað hefur á plötu eftir Björgvin þá verður það tvímælalaust "Draumafákurinn af ...eitt lag enn með Brimkló, en við skulum ekki tala meira um það.

Einhverjir verða mér kannski sammála um þennan lista og aðrir ekki, þannig er gangur lífsins og jörðin heldur vonandi áfram að snúast.

Ég vil svo taka það fram (að fyrirfram gefnu tilefni) að ég er ekki að velja bestu lög sem Björgvin hefur sungið inn á plötu HELDUR LÖG EFTIR BJÖRGVIN HALLDÓRSSON... og ekki blanda Björgvini Gíslasyni inn í dæmið það flækir málin.

50 eftirminnileg lokalög

Margir eru hrifnir af "happy ending" í bíómyndum, en sennilega eru færri sem gera þær kröfur til hljómplatna að þær endi vel, því sífellt færri hlusta á plötur frá A til Ö nú til dags. Datt í hug að gera topp 50 yfir eftirminnileg lokalög á plötum úr plötusafninu og lét það aðallega ráða vali hvað kom upp í hugann, þannig að listinn er ófullkominn og eflaust mörg snilldin sem verður útundan. Mér fannst skemmtilegra að gera þetta svona og listinn einhvernveginn verða sannari þó ófullkominn sé. Röðin á lögunum skiptir engu máli og þetta er einungis til gamans gert og því má ekki taka þetta eitthvað alvarlega. Þegar skoðað er yfir listann má sjá að þarna eru epísk meistarastykki sem flestir þekkja innan um lög sem lítið hefur farið fyrir og fáir kannast ef til vill við. Þetta er gamaldags "classic rock" listi og kannski kem ég með annan "öðruvísi" seinna. Lagaheitin koma fyrst, þá heiti flytjanda og loks plötuheiti. Gaman væri ef þið bættuð við lögum í kommentakerfinu því nóg er eftir. Góða skemmtun.

A day in a life - Beatles - St Peppers
http://www.youtube.com/watch?v=FCUeia-nEio

Waterloo sunset - Kinks - Something else by the Kinks
http://www.youtube.com/watch?v=fvDoDaCYrEY

Tush - ZZ Top - Fandango
http://www.youtube.com/watch?v=pvtKlZIkjis&feature=related

Riders on a storm - The Doors - LA Woman

Cowgirl in a sand - Neil Young - Everybody knows....

Rime of the ancient mariner - Iron Maiden - Powerslave

Throw down the Sword - Wishbone Ash - Argus

Waiting on a friend - Rolling Stones - Tattoo you

The Court of the Crimson king - King Crimson - In the Court of the Crimson king

Soldier of fortune - Deep Purple - Stormbringer

God´s song - Randy Newman - Sail away

La Villa Strangiato - Rush - Hemispheres

Cliché - Fish - Virgil in a wilderness of mirror

Fairies wear boots - Black Sabbath - Paranoid

All right now - Free - Fire and Water

Free bird - Lynyrd Skynyrd - Pronounced léh-nérd ´skin-nérd

Lenny - Steve Ray Vaughan - Texas Flood

In the Ghetto - Elvis Presley - From Elvis in Memphis

Keep on chooglin´ - CCR - Bayou Country

Magnum opus - Kansas - Leftoverture

I´ll be your baby to night - Bob Dylan - John Wesley Harding

Decades - Joy Division - Closer

Broken down angel - Nazareth - Razamanaz

Elegy - Jethro Tull - Stormwatch

Rockin´ in the Free world - Neil Young - Freedom

Black Rose - Thin Lizzy - Black Rose

Lady grinning soul - David Bowie - Aladin Sane

Truckin´ - Grateful Dead - American beauty

Redemption song - Bob Marley - Uprising

Biko - Peter Gabriel - Peter Gabriel (III)

Hallowed be thy name - Iron Maiden - Number of the Beast

It´s all over now baby blue - Bob Dylan - Bring it all back home

Keeper of the seven keys - Helloween - Keper of the seven keys II

A light in a black - Rainbow - Rising

Green grass and high tides - Outlaws - Outlaws

Red Baron - Billy Cobham - Spectrum

I love you so I told you að lie - Ted Nugent - Free for All

Dissident aggressor - Judas Priest - Sin after sin

Rainbow eyes - Rainbow - Long live rock´n´roll

Still loving you - Scorpions - Love at first sting

Old and wise - The Alan Parsons Project - Eye in the sky

Shots - Neil Young - Reactor

Dirty woman - Black Sabbath - Technical Ecstasy

Emerald - Thin Lizzy - Jailbreak

Rock ´n ´Roll suiside - David Bowie - Rise and fall of Ziggi Stardust and......

Echoes - Pink Floyd - Meddle

Siberian Khatru - Yes - Close to the Edge

Lucky man - ELP - Emerson Lake and Palmer

Violence - Anathema - A natural disaster

You keep on moving - Deep Purple - Come taste the Band

Gíslason gleður á Græna

Það mun hafa verið í júní sl. sem liðin voru 37 ár síðan saklaus sveitastrákur úr Bárðardal og framtíðar súlumaður kom í bæinn til að fara á sína fyrstu rokktónleika. (Súlumenn eru nördarnir sem DANSA EKKI og finna sér súlur eða veggi á böllum og tónleikum til að styðja sig við og fylgjast með hljómsveitinni að störfum.) Þetta var þjóðhátíðarárið 1974 og hljómsveitin sem komin var til að gleðja bæjarbúa og nærsveita menn var Pelican úr Reykjavík og fór samkoman fram í íþróttaskemmunni hér á Akureyri... eða Skemmunni eins og hún var jafnan kölluð. Ég man að ég og Arne frændi stóðum framarlega skáhallt hægramegin framan við sviðið og Pelican, með þá Pétur Kristjáns, einn flottasta frontmann íslenskrar rokksögu og Björgvin Gíslason gítarhetju íslendinga nr 1 að hinum ólöstuðum, heillaði okkur upp úr skónum. Þetta var mögnuð stund og fáir ef nokkrir tónleikar er ég hef séð hafa náð að toppa þessa og má því ef til vill segja að þeir séu á sama stalli og fyrsta tónlistin sem ég eignast (á kasettu).. því það er fátt sem toppar Made in Japan með Purple.

Fyrrnefndir tónleikara rifjuðust upp er ég rölti í notalegu hauströkkrinu inn á Græna Hattinn í septemberbyrjun, hvar gítarhetjan Björgvin Gíslason var mættur með hóp valinkunnra snillinga til að fagna sextugsafmæli sínu og því að fyrstu þrjár sólóplötur hans voru endurútgefnar. Ég get alveg játað það hér og nú að ég lét þær fara að mestu framhjá mér á sínum tíma og tel ég það hafa stafað m.a. af tónlistarlegum vanþroska og það rifjast upp er ég hlusta á þær nú að mér fannst hljómborð helst til áberandi á kostnað gítarsins sumstaðar, en ég var með óþol gagnvart blástusrhljóðfærum og hljómborðum nema helst Hammond í þá daga. Auðvitað spilar inní að ég keypti yfirleitt lítið af íslenskri tónlist því mér fannst hún yfirleitt alltaf hljóma mun verr en sú erlenda. Hvort þessi "íslenski hljómur" stafaði af því að í hljóðverum unnu eintómir skussar eða græjum var ábótavant ætla ég ekki um að dæma, en vissulega voru undantekningar á þessu. Þess má geta að margar íslenskar plötur hljóðritaðar erlendis hljómuðu ekkert betur og má í því sambandi nefna bæði plötur Svanfríðar "Whats hidden there? og "Uppteknir" með Pelican sem báðar líða fyrir vondan hljóm. En ég ætti kannski ekki að vera mikið að tjá mig um "sánd" eftir að Atli Jarl Martin kallaði mig hljóðtossa á facebook um daginn eftir að hafa gagnrýnt hljóminn á "Sad wings of destiny" með Judas Priest.

Ég kannast auðvitað við helstu lög Bjögga eins og hið magnaða gítarlag Glettur, Afi sem Björk gerði góð skil, LM Ericson og Í takt við tímann, en kom að öðru leiti nokkuð ferskur að þessari tónlist. Þarna voru mættar "gamlar" hetjur úr bransanum hoknar af reynslu auk yngri stráka, Ásgeir Óskars lamdi húðir af sínu meðfædda öryggi, en hann spilar á sólóplötum BG, Halli Þorsteins pottþéttur á bassanum og ég minnist ekki að hafa séð hann hér norðan heiða síðan Eikin spilaði í Nýja Bíói (eða var það Borgarbíó?) sjötíu og eitthvað sællar minningar, (þó hlítur það nú að vera) Jón Ólafs spilaði á hljómborð aðallega Hammond og síðan voru þarna Gummi Pé, arftaki Björgvins sem gítarsnillingur Íslands nr.1 og Hjörleifur Valsson setti sterkan svið á þetta með fiðluleik sínum. Það er skemmst frá því að segja þetta kvöld var með þeim skemmtilegri sem ég hef upplifað á Græna hattinum. Fljótlega voru þeir félagarnir komnir á feykiflug og það var greinilegt að það yrði ekkert gefið eftir og öllum trompum út spilað. Tónlistin spannaði vítt svið og erfitt að draga hana í dilka en það háir mörgum veit ég að njóta tónlistar ef hún er einhversstaðar fljótandi í almenningnum, svo maður haldi líkingunni til streitu. Þarna mátti heyra progg... sem sumt minnti pínulítið á Þursana á meðan annað minnti ef til vill örlítið á bresku sveitina Yes, nettir nýbylgjusprettir hér og þar, kraftmikið rokk og popp sprettir osfrv... fyrst og síðast tónlistin hans Björgvins Gíslasonar, sumt instrumental annað sungið, tónlist sem mikið er spunnið í þar sem hann hefur aldrei verið fyrir að elta einhverjar vinsældir og vinsældarlista, stefnur eða strauma, heldur farið sínar eigin leiðir. Björgvin var í sédeilis fínu formi og naut sín greinilega og gerði að gamni sínu. Hann töfraði fram hvern snilldar gítarsólóinn af fætur öðrum auk þess að grípa í hljómborð af og til og Gummi studdi hann vel og fyllti upp í myndina ekki síður en hinir strákarnir í bandinu. Hafði smá áhyggjur af að Björn Jörundur væri ekki rétti maðurinn til að syngja þarna en sá ótti reyndist ástæðulaus því hann smellpassaði og skilaði sínu ágætlega þegar hann var orðinn heitur og kominn í gang. Hjörleifur spilaði stóra rullu á fiðluna og ekki var yfir neinu að kvarta þar frekar en vænta mátti. Það var nánast fullt þarna á Hattinum og góður rómur gerður að spilamennsku þeirra félaga. Í uppklappi var síðan rennt í Sprengisandinn og setti hann amenið á eftir efninu, og allir fóru glaðir út í myrka haustnóttina.

Eins og áður hefur komið fram var verið að endurútgefa fyrstu þrjár sólóplötur Björgvins og eru umbúðirnar í gerfi opnanlegs vinylplötu umslags (gatefold LP) og eru diskarnir og bæklingurinn í vösum hægra megin þegar umslagið er opnað. Þó þetta sé sniðugt hugmynd við fyrstu sín þá er þetta ekki að gera sig og ég er komin með diskana í diskahulstur. Það er vissulega mikill fengur að fá þessar plötur á cd, en ég skil ekki afhverju síðasta platan hans Punktur var ekki látin fylgja með því ég stórefast um að hún sé fáanleg lengur nokkurs staðar. En þarna er mikið af góðri tónlist og það er gaman af hafa fengið tækifæri á að heyra hana og sjá í lifandi flutningi. Hún er vissulega mikið betri en í minningunni. Kærar þakkir Björgvin Gíslason og félagar fyrir stórskemmtilega tónleika.

BG og Ingibjörg

Vinarúnk klíkunnar ?

Núorðið er það frekar orðin almenn regla en undantekning að drullað sé yfir Bubba Morthens blessaðan bæði í ræðu og riti. Margir láta skoðanir hans á mönnum og málefnum fara óendanlega í taugarnar á sér og halda vart vatni vegna pirrings er hann opnar munninn, sem leiðir síðan til þess að menn geta ekki hlustað á tónlistina hans. Sumum finnst hann einfaldlega útbrunnin tónlistarmaður og blanda persónu hans ekkert þar saman við. Það er að sjálfsögðu í góðu lagi að hafa skoðanir á skoðunum Bubba ekki síður en tónlistinni, en á það má þó benda að hann hlítur að vera í fullum rétti til að hafa sínar skoðanir, draga sínar ályktanir og komast að sínum niðurstöðum í lífinu án þess að vera úthrópaður í hvert skipti sem hann kemur þeim á framfæri sem einhver Júdas. Jú ég get alveg viðurkennt að stundum fæ ég nóg af Bubba og þó ég eigi allar plöturnar hans þá rata þær sjaldan í spilarann nú orðið einhverra hluta vegna, en þess má geta að samkeppnin á því sviði er oft mjög hörð hér í Reynivöllunum. Jú, jú Bubbi hefur gert mikið af góðri tónlist, en kannski álíka mikið af vondri tónlist en ég ætla svo sem ekki um að dæma hvort framboð á tónlist hans í útvarpi sé úr öllum tengslum við eftirspurn eins og sumir vilja meina. Hef þó lúmskan grun um að kallinn sé ennþá nokkuð vinsæll og eigi tryggan aðdáendahóp, en hinum finnst hann eðlilega full fyrirferðamikill á stundum.

Dögg nokkur Hjaltalín er greinilega ekki í honum miðað við pistil hennar í Viðskiptablaðinu 25 ágúst sl. sem kallast Menningarvæl. Það má ef til segja að það sé réttnefni á pistlinum þó það sé á öðrum forsendum en hún leggur upp með, en þar fjallar hún um tónleika Rásar 2 á menningarnótt. Ég gef Dögg orðið: "Nafn tónleikanna, Tónaflóð, (frumlegheitin að fara með menn, innsk BJ) var valið í samkeppni í vor en Menningarvæl væri frekar við hæfi." Síðan talar hún um að dagskráin sem í boði var á tónleikunum hafi verið bágborin "Fjögur mismunandi tónlistaratriði á meðan Bylgjan hélt uppá 25 ára afmæli sitt á nálægu sviði með 16 mismunandi tónlistaratriði." (eins og það ráði úrslitum, innsk BJ). Hún talar síðan um atriðin og fannst Mugison og Jón Jónsson allt í lagi en síðan kemur að því er mér fannst athyglisverðast hjá Dögg: "Rúsínan í pylsuendanum var svo Bubbi Morthens, sem væri líklega gleymt nafn ef ekki væri fyrir Ólaf Pál Gunnarsson á Rás 2. Bubbi reyndi að halda uppi einhverju stuði með því að reyna að stæla Helga Björns á sveitaböllum en mistókst hrapallega." Og Dögg heldur áfram: "Rás 2 viðheldur spilun á Bubba að því marki að hann er líklega sá tónlistarmaður sem fær mest greitt frá STEF á hverju ári þannig að það er kannski við hæfi að hann fái besta og lengsta tímann á tónleikum rásarinnar. Ég held samt að þetta hafi verið bjarnargreiði miðað við frammistöðuna á tónleikunum." Dögg talar síðan um að það sé mikið til af ungu íslensku hæfileikafólki sem ekki hafi fengið að spreyta sig þarna og hún endar grein sína svona: "Hér eftir vil ég sjá Tónaflóð sem uppskeruhátíð íslensks tónlistarsumars en ekki vinarúnk klíkunnar." Ég get tekið undir lokaorð Daggar að vissu marki því vinarúnk á að fara fram á afviknum stöðum og kemur í raun almenningi lítið við.

Nú hvorki sá ég né heyrði þessa tónleika þar sem mér fannst plötusafnið og félagsskapurinn í Reynivöllununum meira freistandi það kvöld og get þar af leiðandi ekkert tjáð mig um þá, enda eru þeir aukaatriði hér í sjálfu sér. Dögg er þó sannarlega ekki ein um skoðun sína á frammistöðu Bubba þar. Aðalatriðið er hvort þannig sé nú komið fyrir Bubba blessuðum að hann eigi það alfarið undir hörðum aðdáanda frá Akranesi hvort að þjóðin muni eftir honum og hann fái stefgjöld fyrir tónlist sína. Hvað finnst ykkur um það... ef einhver þorir að tjá sig ?

Rob Halford kominn á sjötugsaldur

"So he´s gay!!! WHO GIVES A FLYING FUCK. If being gay means you sing and perform like Rob Halford, then all singers should be gay."

Þannig hljóðaði eitt skemmtilegasta kommentið á síðu hvar fjallað var um að metalsöngvarinn Rob Halford væri kominn út úr skápnum árið 1998. Mörg önnur komment á síðunni voru ekki jafn skemmtileg og sum hver óþverri. Það virtist koma einhverjum á óvart að söngvari Judas Priest, einnar fremstu metalsveitar heimsins væri samkynhneigður, enda kannski hommar ekki þekktir fyrir að vera mjög metaliseraðir. Hann mun þó í raun hafa opinberað kynheigð sína í texta lagsins Raw Deal af plötunni Sin after Sin sem kom út 1977, en fáir virðast hafa registerað á það og því fór það framhjá flestum. Robert John Arthur Halford er alveg nýlega skriðinn yfir á sjötugsaldurinn því karlinn er fæddur 25 ágúst 1951 í Sutton Coldfield sem mun vera í Warwicksshire en var uppalinn í Walsall. Judas Priest sem sækir nafn sitt í titil Bob Dylan lagsins "The Ballad Of Frankie Lee And Judas Priest" af John Wesley Harding, rekur sögu sína allt aftur til ársins 1969 og spilaði sveitin í upphafi kraftmikið blúsrokk og má til gamans nefna að sveitin hafnaði KK Downing gítarleikara fyrst er hann sótti um starf, þar sem þeim fannst hann of kraftmikill fyrir stefnuna þá. Það er síðan ekki fyrr en 1973 sem Halford gengur til liðs við bandið og þar sem þeir voru með tvo gítarleikara innanborðs var módelið "kraft útgáfa af Wishbone Ash" sem var heit sveit um þær mundir og þekkt fyrir sitt "twin guitar" sánd. Fyrsta platan Rocka Rolla kemur 1974 og þá eru engir eftir af upprunalega bandinu og sveitin á góðri leið í átt að því er hún er hvað þekktust fyrir í dag. Eitthvað misfórst þó að koma kraftinum til skila á plastið og er platan frekar máttlaus og ósannfærandi enda gerð í flýti sem kann aldrei góðri lukku að stýra. "Platan hljómaði hræðilega" sagði KK Downing gítarleikari í gömlu viðtali, "Við hljóðrituðum heavy metal plötu en útkoman varð poppplata." Betur tókst til með plötu tvö Sad wings of destiny og þar má finna nokkur af helstu lögum sveitarinnar eins og t.d. Victim of Changes og The Ripper. Sin after Sin kemur árið 1977 og svo Stained Glass 1978 og þá er stíllinn nánast fullmótaður tónlistarlega og ekki langt í leðurímyndina sem fullkomnaði pakkann. Fram að Killing Machine fylgdu þeir bara tískustraumum í klæðaburði rokkara og skáru sig lítt frá öðrum böndum á þeim tíma. Halford fannst S&M (sadó/masó) senan áhugaverð og taldi að þar mætti finna ímyndina sem hæfði þessari kraftmiklu tónlist. Hann hélt því í hommafatabúðina Mr. S Leathers í London og sagði þeim hvað hann vildi og í kjölfarið voru þeir allir leðraðir upp... þar með var það komið... leather and studs. Það má því segja að Halford og félagar hafi verið frumkvöðlar á þessu sviði því það þekktist almennt ekki á þessum tíma að rokkarar væru klæddir í leður. En það voru greinilega fleiri sem leist vel á hugmyndina því Halford segir frá samskiptum sínum við annan kunnan söngvara: "Það var þetta með Freddy Mercury úr Queen. Ég var kominn í leðurgalla og mótorhjólið komið til sögunnar, og þá sé ég að Freddy Mercury gerir nákvæmlega það sama. Ég var ekki að sætta mig við það, svo á vingjarnlegan hátt stakk ég uppá að við kepptum uppá ímyndina og skoraði á hann í mótorhjólareið hvar og hvenær sem væri. Ég heyrði aldrei frá honum og hann hætti við leðrið og hjólið." tilv.líkur. Nokkrum árum síðar dúkkaði svo ungur söngvari upp í þessum klæðnaði og fór fyrir efnilegri sveit er seinna átti eftir að verða jafnoki Priest í málminum.

Halford hefur sungið inn á einar 18 plötur með Priest tvær stórar með Fight, og starfrækti sveit undir Halford nafninu sem hefur sent frá sér einar þrjár plötur svo stiklað sé á stóru. Þessi mikla og háa rödd er eðlilega farinn að gefa sig og hann sleppir háu tónunum núorðið, þá er nú eiginlega sjálfhætt í bransanum til að fólki verði hlíft við neyðarlegum uppákomum á tónleikum. En það er alkunna að margir eiga erfitt með að skynja sinn vitjunartíma í rokkbransanum, en ég vona að sú verði ekki raunin með Halford. Priest eru sennilega á sínu síðasta tónleikaferðalagi nú um þessar mundir þannig að hafi menn áhuga á að sjá bandið er hver að verða síðastur. Ég hef átt margar gleðistundir við að hlusta á kappann og óska ég honum velfarnaðar í framtíðinni.

Eiki og kjánahrollurinn

Það er í raun ákaflega furðulegt að ekki hafi komið út fleiri plötur með söng eins okkar albesta söngvara í gegnum tíðina, Eiríks Haukssonar, sem eins og eflaust flestir vita hefur alið manninn í Norge töluvert lengi. Lítil og stór plata með Start, stór plata með Drýsli, tvær plötur með Artch hinni norsku, og ein sólóplata auk þess að syngja lög inn á plötur annara eins og Gunna Þórðar, Torfa Ólafs og fl... og jú það má gleyma plötunni með Model. Í ein 20 ár komu nánast engar plötur með söng hans fyrr en nú á þessu ári að þegar hafa komið tvær. Önnur með norsku proggsveitinni Magic Pie og svo plata með Ken Hensley og Live Fire. Ég ætla ekki að fjalla um þessar plötur núna en langar aðeins að minnast á eitt atriði sem truflaði mig á Ken Hensley plötunni, hvar lög og textar eru eftir gamla manninn (Hensley) og kannski gott dæmi um hvað smáatriðin geta verið stór. Eiki stendur sig bráðvel á þessum plötum eins og hann á vanda til, bara að það sé á hreinu. Eitt lagið heitir Fill your head (with rock) og er típískur rokksöngur með ægilegum klisjutexta eins og tíðkaðist fyrir margt löngu þegar sumir voru ungir og vitlausir og hetjurnar ekki komnar með skalla. Maður hefur í gegnum tíðina nokkurn veginn náð að hunsa svona texta og ekki látið þá trufla sig, sem er þá þess valdandi að maður losnar við kjánahrollinn að mestu og njóta má tónlistarinnar. Einhverjir á besta aldri muna ef til vill eftir byrjuninni á Sweet slagaranum Ballroom Blitz hjá Brian Conolly:

Are you ready Steve? Aha.
Andy? Yeah! Mick? OK.
Alright, fellas, let´s go!

Þetta fannst manni nú ekkert tiltöku mál á sínum tíma, kannski pínu kjánalegt jú en velti því lítið fyrir sér enda margt verra. Í Fill your head with rock er eitt lítið atriði sem æpir á mann og mín fyrstu viðbrögð voru hátt og snjallt Neiii sem hefði kannski verið allt í lagi hefði ég ekki verið staddur inn í plötubúð með heddfón á hausnum. Þar af leiðandi gerði ég mér enga grein fyrir hversu hátt neiið var. Eiki er þarna búinn að peppa liðið upp í hetjulæti og spyr síðan:
..."so are you ready?" og kórinn svarar "yeahhh," þá klikkir hann út með "me too."  ME TOO...og kjánahrollurinn heltekur mann og lagið er dautt. Gerði smá tilraun er við vinirnir Finnbogi og ég fórum og fengum okkur í gogginn saman. Hann kom og sótti mig á sínum Derbymobile og við fórum og fengum okkur Söbba. Ég tók diskinn með mér og setti lagið á og tjáði Finnboga að ég væri svolítið hrifinn af þessu lagi. Hann hlustaði og virtist fíla lagið ágætlega. Er við stoppuðum fyrir utan Subway kom svo: "Jú, jú.... það er bara þetta "me too" þarna."... I rest my case.

Skipti